Karar Verdim...

 Evet karar verdim ona mektup yazmaya aldım elime kağıdı kalemi duygularımı döküyorum kağıtlara kağıtlara diyorum çünkü kağıt dayanmadı off bu olmadı yaa bu yazı kötü kalemi beğenmedim git bir kalem al en güzelinden oda olmadı bir tane daha al kalemin olmamasından değil ne alaka bilmiyorum ama kalemde beğenmiyorum bir de baktım ki bana zarar kırtasiyelere kar sağlıyorum onlara bir katkım olmuşsa ne mutlu bana tabiki:) ama en sonunda yazdım...
  Bütün duygularımı yazdım onu nasıl sevdiğimi nasıl canımın bir parçası olduğunu bilsin istedim. Mektubu vermek için postaya mı atsam postacı getirmiş izlenimi yaratıp kendim mi götürsem derken hadi dedim şimdi sırası götür mektubu ait olduğu yere... gittim dolaş dur evinin adresi kapı numarasına kadar elimde ama yarım saat dolaş bulamadım bulamamanın üzüntüsüyle ağladığımı biliyorum acaba yapmamam mı gerekiyor baksana aynı yerde dönüyorum bulamıyorum bırak boşver deyip gittim
  vermedim mektubu 1 haftadır bende ama vermediğim için ya pişman olursam belki okuyacak belki de okumayacak ama ben bir şey yapmış olacağım kendim için sevgim için bugüne kadar cesaret edemediğim herşey için, bir kaç gün daha bekleyeceğim çünkü burada değil şehir dışında bayram dolayısıyla, gelsin vereceğim okusun ve bilsin ki onu ondan daha çok seven biri var bu dünya da 
  offf offf  ona burdan tek diyebileceğim şey günah değil mi bana yazık deği mi bana bu kalp sözüne feda sen yine sevme ben yeterim:(:(


Şimdilik yazımı Özdemir Asaf'a ait bir söz ile bitiriyorum...

Kim o, deme boşuna...
Benim, ben.
Öyle bir ben ki gelen kapına;
Baştan başa sen.